My Soulmate...:D

Ήρθε η ώρα να αναφέρθω σε κάποιον που αγαπάω πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο,για να γίνω πιο σαφής στην κοπέλα που μου στιγμάτησε την καρδία,την Ρ****.Όλα ξεκίνησαν μία μέρα του Δεκέμβρη το 2008,τότε με έναν αστείο τρόπο μέσω του ίντερνετ άρχισα να συνομίλω μαζί της εντελώς φιλικά,που να το περίμενα...Μετά από 2 βδομάδες αρχίσαμε να ερχόμαστε πιο κοντά δίχως να μπορώ να το καταλάβω το γιατί,το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια σχέση,όχι τόσο απλή όσο νομιζέτε!Βλέπετε εκείνη έμενε Κρήτη και εγώ Πειραιά,το οποίο για πολλούς είναι και απαγορευτικό...Κανείς μας δεν είχε αγαπήσει πραγματικά μέχρι εκείνη τη στιγμή,κάτι το οποίο φοβόμασταν και οι δύο γιατί οι παλιές μας σχέσεις μπορούσαν να θεώρηθουν κακό όνειρο..Και οι δύο μας ανοιχτήκαμε και δεχτήκαμε ο ένας τον άλλον όπως είναι,άλλωστε αυτό είναι η αγάπη..Όπως καταλαβαίνετε αγαπηθήκαμε πραγματικά και δεθήκαμε όσο δεν πάει άλλο,μπορώ να πω ότι μόλις είχα βρει το άλλο μου μισό.Δε θα ξεχάσω πότε τη μέρα που μου είπε το 1ο "Σε Αγαπάω",δε μπορώ να σας περιγράψω πώς ένιωσα..Αντίθετα με τα άλλα ζευγάρια δεν είχαμε τσακωθεί ποτέ,πράγμα σπάνιο..Τον Αύγουστο θα ήμουν μαζί της μετά από τόσους μήνες,τι καλύτερο απο το να είσαι με το άτομο που αγαπάς?Τίποτα Βέβαια.Είχα πάει μαζί με τις ξαδέρφες μου και τη γνώρισαν και μπορώ να πώ ότι τη συμπάθησαν ειλικρίνα..Τις μέρες που πέρασα μπορώ να τις αποκαλέσω ως τις πιο όμορφές στιγμές της ζωής μου,ήμουν με το πιο όμορφο πλάσμα που είχα δει ποτέ και το πιο σπουδαίο άτομο..Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν του αποχωρισμού γιατί έπρεπε να γυρίσουμε στην Αθήνα...Ακόμα δε μπορώ να το συνηδειτοποιήσω ότι έφυγα.Όταν γύρισα,μετά από λίγο καιρό χωρίσαμε.Βασικά ήξερα το λόγο απλά δεν ήθελα να την πιέσω..Ακολούθησε ένας χρόνος που τον θεωρώ εφιάλτη λόγο διάφορων προβλημάτων που αντιμετώπισα σε θέματα υγείας,σχολείου αλλά και πάνω απ' όλα μέσα μου ένιωθα κενός χωρις εκείνη δίπλα μου,κάθε βράδυ σκεφτόμουν εκείνη αλλά δεν ήταν μόνο το βράδυ αλλά όλη τη μέρα,την αγαπούσα και την αγαπώ ακόμα και η αγάπη μου δεν εξαφανίστηκε αλλά έγινε πιο ισχυρή..Με το τέλος των Πανελληνίων,άρχισα να συζητάω με έναν κολλητό μου για το αν πρέπει να της στείλω μήνυμα γιατί ήθελα να δω τι κάνει,βλέπετε δεν είχαμε μιλήσει από τότε..Πριν λίγες μέρες ξαφνικά είδα ένα μήνυμα από εκείνη στο κινητό μου,δν φαντάζεστε πως ένιωσα...Αρχίσαμε να μίλαμε και η αγάπη μας ήταν όπως την αφήσαμε αν κ πιστεύω ότι δεν είναι απλή αγάπη...Σαν χαρακτήρες έχουμε αλλάξει αλλά ότι νιώθουμε ο ένας για τον άλλον όχι..Πλέον και οι δύο ελπίζουμε να μας πάνε όπως θέλουμε,αλλά αφού υπάρχει αγάπη δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα...:)
Aν το διαβάσεις αύτο να ξέρεις ότι ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ...Μακάρι να ήξερες πόσο...Είσαι Τα Πάντα για μένα και δε θέλω να ξαναφοβηθείς τίποτα μαζί μου...

Ευχαριστώ τις κολλητές μου και του κολλητούς μου που με στήριξαν και δε το έβαλα κάτω...

Ευχαριστώ και τον Θεό αν πραγματικά υπάρχει γιατί μάλλον εκείνος με οδήγησε σε εκείνη...


P.s Θα το λέω ξανά και ξανά...ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ....Η Πραγματική Αγάπη Δεν Έχει Όρια...Έυχομαι Να Μην Σε Ξαναχάσω Και Δε ΘΑ Σε Πληγώσω ΠΟΤΕ...Τα γράφω βουρκωμένος από την ευτυχία μου!:D

Ένα Ταξίδι Που Έφτασε Στο Τέλος Του...:)

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια έφτασε στο τέλος του...Δεν ήταν ένα απλό ταξίδι,η ζωή μου κ οι ζωές σχεδόν όλων των παιδιών βασίστηκε και θα συνεχίζει να βασίζεται πάνω στο ταξίδι του σχολείου..Ίσως να πιστεύουμε ότι με το τέλος του θα αποκτήσουμε τη γαλήνη και την ελευθερία που πάντα αναζήτουσαμε αλλά δυστυχώς τίποτα δεν είναι όλα όπως φαίνονται.Μπορεί να φανεί αστείο αλλά όλοι καταβάθος θα θέλαμε να μην υπήρχε τέλος σε αυτό το ονειρικό ταξίδι.Το αποκαλώ ονειρικό γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί κάτι με το οποίο έχουμε ζήσει μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας,εκεί δημιουργήσαμε τις πρώτες μας φιλίες που είτε υπάρχουν ακόμα είτε έχουν διαλυθεί με το πέρασμα το χρόνου..Πολλοί ένιωσαν το αίσθημα της αγάπης και του έρωτα που έιναι τόσο σημαντικό για την ψυχή του κάθε ανθρώπου και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του..Ο μόνος λόγος που ήμασταν αρνητικοί ήταν οι βαθμοί αλλά αυτός ο αρνητισμός προερχόταν γιατί μας κόλλαγαν τη στάμπα του "Καλού",του "Μέτριου" και του "Κακού" μαθητή που είχε ως αποτέλεσμα να κρινόμαστε από εκεί και όχι από τον χαρακτήρα μας και να δημιουργεί προβλήματα με τους συμμαθητές μας..Αλλά να μου πείτε αυτό το φαινόμενο δεν θα σταματήσει να υπάρχει,αφού στον κόσμο που ζούμε κρινόμαστε από την εμφάνιση,εθνότητα και με διάφορα άλλα μέσα αλλά αυτό το θέμα δεν είναι της παρόυσας στιγμής..Ο στόχος μου με αύτό το άρθρο είναι να εκφράσω τη λύπη μου που τελείωσα το σχολείο,γιατί δε θα μπορώ να είμαι κάθε μέρα με τους καλούς μου φίλους,να κάνω πλάκες μαζί τους,να μιλάμε για τα προβλήματα μας και τις ανησυχίες μας,μέχρι και μερικοί καθηγήτες θα μου λείψουν γιατί πραγματικά νοιάστηκαν για εμάς και δεν έκαναν μόνο τη δουλειά τους.Αργά ή γρήγορα θα λείψει σε όλους μας και ας μη μπορόυμε να το δεχτούμε τώρα..

Ευχαριστώ Όσους Έκατσαν Να Διαβάσουν Τις Απόψεις Μου...:)

P.s Όσοι δεν πέτυχαν στο φθηνό σύστημα που το αποκαλούν Πανελλήνιες,δεν είναι αποτυχημένοι.Το μέλλον είναι αβέβαιο για όλους μας....