Ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια έφτασε στο τέλος του...Δεν ήταν ένα απλό ταξίδι,η ζωή μου κ οι ζωές σχεδόν όλων των παιδιών βασίστηκε και θα συνεχίζει να βασίζεται πάνω στο ταξίδι του σχολείου..Ίσως να πιστεύουμε ότι με το τέλος του θα αποκτήσουμε τη γαλήνη και την ελευθερία που πάντα αναζήτουσαμε αλλά δυστυχώς τίποτα δεν είναι όλα όπως φαίνονται.Μπορεί να φανεί αστείο αλλά όλοι καταβάθος θα θέλαμε να μην υπήρχε τέλος σε αυτό το ονειρικό ταξίδι.Το αποκαλώ ονειρικό γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί κάτι με το οποίο έχουμε ζήσει μερικές από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μας,εκεί δημιουργήσαμε τις πρώτες μας φιλίες που είτε υπάρχουν ακόμα είτε έχουν διαλυθεί με το πέρασμα το χρόνου..Πολλοί ένιωσαν το αίσθημα της αγάπης και του έρωτα που έιναι τόσο σημαντικό για την ψυχή του κάθε ανθρώπου και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του..Ο μόνος λόγος που ήμασταν αρνητικοί ήταν οι βαθμοί αλλά αυτός ο αρνητισμός προερχόταν γιατί μας κόλλαγαν τη στάμπα του "Καλού",του "Μέτριου" και του "Κακού" μαθητή που είχε ως αποτέλεσμα να κρινόμαστε από εκεί και όχι από τον χαρακτήρα μας και να δημιουργεί προβλήματα με τους συμμαθητές μας..Αλλά να μου πείτε αυτό το φαινόμενο δεν θα σταματήσει να υπάρχει,αφού στον κόσμο που ζούμε κρινόμαστε από την εμφάνιση,εθνότητα και με διάφορα άλλα μέσα αλλά αυτό το θέμα δεν είναι της παρόυσας στιγμής..Ο στόχος μου με αύτό το άρθρο είναι να εκφράσω τη λύπη μου που τελείωσα το σχολείο,γιατί δε θα μπορώ να είμαι κάθε μέρα με τους καλούς μου φίλους,να κάνω πλάκες μαζί τους,να μιλάμε για τα προβλήματα μας και τις ανησυχίες μας,μέχρι και μερικοί καθηγήτες θα μου λείψουν γιατί πραγματικά νοιάστηκαν για εμάς και δεν έκαναν μόνο τη δουλειά τους.Αργά ή γρήγορα θα λείψει σε όλους μας και ας μη μπορόυμε να το δεχτούμε τώρα..
Ευχαριστώ Όσους Έκατσαν Να Διαβάσουν Τις Απόψεις Μου...:)P.s Όσοι δεν πέτυχαν στο φθηνό σύστημα που το αποκαλούν Πανελλήνιες,δεν είναι αποτυχημένοι.Το μέλλον είναι αβέβαιο για όλους μας....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου